Łuszczyca należy do jednej z najczęstszych przyczyn leczenia dermatologicznego na terenie naszego kraju. Jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym, w której organizm wytwarza przeciwciała przeciwko dzielącym się komórkom skóry, a w rezultacie tego dochodzi do nieprawidłowego rozwoju naskórka i jego przedwczesnego, nadmiernego złuszczania. Łuszczyca ma również podłoże genetyczne. Jeśli nasi rodzice lub dziadkowie byli chorzy na łuszczycę, jest wysoce prawdopodobne, że ujawni się ona również w następnym pokoleniu. Jak wszystkie choroby skóry, również łuszczyca, powoduje spory dyskomfort psychiczny pacjenta i może stanowić podłoże zaburzeń w kontaktach społecznych, zwłaszcza jeśli lokalizuje się na dużych powierzchniach odkrytych partii ciała. Skuteczne leczenie łuszczycy oraz kontrolowanie jej nawrotów jest w większości przypadków możliwe, wymaga natomiast ścisłej współpracy lekarza i pacjenta.
Łuszczyca skóry
Najpopularniejszą postacią łuszczycy jest łuszczyca skóry nieowłosionej, lokalizująca się na tułowiu, w zgięciach kończyn, w pachach, pachwinach oraz szparze międzypośladkowej. Równie częsta jest łuszczyca wewnętrznych powierzchni stóp i dłoni. Leczenie łuszczycy polega przede wszystkim na regularnym złuszczaniu naskórka, który ma tendencje do tworzenia łuski na skórze oraz natłuszczaniu i nawilżaniu. Poza preparatami miejscowymi stosowane bywa też leczenie doustne bądź metody fizyczne, jak naświetlanie lampami UV o ściśle wyselekcjonowanej długości fali światła. Nowe preparaty miejscowe zawierają jako substancje czynne, pochodne witaminy D, kortykosteroidy nowej generacji oraz retinoidy. Duże znaczenie w leczeniu łuszczycy odgrywa wciąż kwas salicylowy oraz jego pochodne. Jest on świetnym środkiem złuszczającym naskórek, co nie tylko poprawia stan skóry pacjenta, ale pomaga też przeniknąć innym substancjom leczniczym do głębszych warstw skóry. Starsze sposoby terapii, jak leczenie cignoliną czy preparatami zawierającymi dziegcie także pozostaje skuteczne w wielu przypadkach, może jednak częściej powodować podrażnienia leczonych obszarów skóry.
Łuszczyca o nietypowej lokalizacji-leczenie
Łuszczyca może lokalizować się nie tylko na skórze nieowłosionej, zdarza się, że dotyka ona także inne regiony ciała. Łuszczyca głowy, pojawiająca się na owłosionej skórze, jest odmianą schorzenia, które wymaga szczególnego leczenia. Konieczne jest intensywne złuszczanie naskórka połączone najczęściej ze stosowaniem szamponów na bazie dziegciu. Natłuszczanie tych okolic, stosowane w przebiegu leczenia innych postaci łuszczycy, bywa trudne na skórze głowy. Łuszczyca głowy w początkowym stadium może być mylona z łupieżem lub łojotokowym zapaleniem skóry. Innym, szczególnym podtypem choroby jest łuszczyca paznokci. Zmienione chorobowo płytki są z reguły żółtawe, przebarwione i kruche, mogą na nich występować okrągłe zmiany przypominające kroplę oleju znajdującą się pod paznokciem. Leczenie tej odmiany łuszczycy wymaga co najmniej 3-4 miesięcznej terapii, ponieważ płytka paznokciowa regeneruje się dużo wolniej niż skóra.
Łupież pstry – jest rodzajem grzybicy, a dokładnie zakażeniem naskórka. Jest on zaliczany do chorób zakaźnych. Jego występowanie wiąże się po części z osłabieniem odporności organizmu. Schorzenie wywołuje grzyb drożdżopochodny o nazwie Malassezia farfur. Choroba nie występuje u dzieci, ujawnia się zwykle po okresie dojrzewania płciowego.
Drożdżyca
Drożdżyca lokalizuje się również w okolicach paznokci i na płytce paznokciowej. Na skórze wokół paznokcia występują bolesne zaczerwienienia (niekiedy z wydzieliną ropną) oraz obrzęki. Płytka paznokciowa matowieje, rozwarstwia się i zmienia kolor na żółto – brunatny.